Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ο Χριστός σαν «λόγος» και η προΰπαρξη του στην πρόθεση του Θεού (16)

Ας δούμε τώρα τα εδάφια Ιωάννης α:1-14!

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος. οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεόν. πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων· καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ θεοῦ ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης· οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσιν δι' αὐτοῦ. οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς ἀλλ' ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός. Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὁ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. ἐν τῷ κόσμῳ ἦν καὶ ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ ἐγένετο καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. εἰς τὰ ἴδια ἦλθεν καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτὸν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοὺ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αυτοῦ, οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς ἀλλ' ἐκ θεοῦ ἐγεννήθησαν. Καὶ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας


«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος» Αυτή είναι η φράση με την οποία αρχίζει ο Ιωάννης το Ευαγγέλιο του και θα λέγαμε ότι είναι ο πρόλογος, ή η εισαγωγή στο κυρίως θέμα του βιβλίου Του, που είναι να μας δείξει τον Ιησού Χριστό, όχι σαν άνθρωπο, αλλά σαν τον ίδιο το Θεό Πατέρα «εν σαρκί».

Ο Ιωάννης φανερώνει τον Ιησού Χριστό, όχι από τη γέννηση Του σαν άνθρωπος στη Βηθλεέμ, αλλά την πραγματική Του γέννηση, μέσα στον Πατέρα Θεό, σαν την αρχή και το σκοπό όλης της δημιουργίας.

Μας Τον φανερώνει σαν τον Αμνό, ο οποίος προϋπήρχε σαν ο πρωτότοκος πάσης κτίσεως μέσα στο νου του Θεού, μέσα στο Λόγο Του. Μας δείχνει ότι η αληθινή δημιουργία, που είναι η πνευματική, έλαβε χώρα και τελείωσε πρώτα μέσα στο Λόγο του Θεού, στο νου Του και μετά ένα ένα στοιχείο άρχισε να υπάρχει και να δημιουργείται από το ρήμα του Θεού. Πάντοτε όμως με αίτιο, αφετηρία και σκοπό, τον Ιησού Χριστό.

Εφεσ.α:9-10: γνωρίσας ἡμῖν τὸ μυστήριον τοῦ θελήματος αὐτοῦ κατὰ τὴν εὐδοκίαν αὐτοῦ ἣν προέθετο ἐν αὐτῷ. εἰς οἰκονομίαν τοῦ πληρώματος τῶν καιρῶν, ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς ἐν αὐτῷ..

Αυτός ήταν ο σκοπός και το σχέδιο του θελήματος του Πατέρα Θεού, σύμφωνα με την καλή διάθεση που προέθεσε μέσα Του. Αυτή είναι η αρχή και η αιτία της ύπαρξης πάντων: ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ.

Ξέρουμε ότι τα πάντα θα υποταχτούν στο Χριστό, είτε ορατά είτε αόρατα. Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού, ο Λόγος Του, πριν ακόμη υπάρξει οτιδήποτε. Μέσα στο Λόγο του Θεού υπήρχε αυτό το σχέδιο, το οποίο ήταν συγκεντρωμένο στον άνθρωπο Ιησού Χριστό, στον Αμνό του Θεού. Άρα ο Χριστός ήταν και είναι ο ενδιάθετος Λόγος, ο σκοπός και το θέλημα του Πατέρα, η ευδοκία του Πατέρα, μέσα στον οποίο συγκέντρωσε τα πάντα.

Κολ.α:14-20 Όταν η Γραφή αναφέρεται στο Χριστό, σαν το κέντρο και την αιτία μέσα στη διάθεση του Θεού, δεν αναφέρεται σε «θεό Υιό» - γιατί δεν υπάρχει ούτε σαν όρος, ούτε δεύτερη θεότητα ή πρόσωπο μέσα στη θεότητα - αλλά στον άνθρωπο Χριστό Ιησού, στο Αρνίο.

Έτσι κι εδώ, αναφέρεται στον άνθρωπο Χριστό Ιησού. Αν μπορούσε κανείς να δει το Λόγο του Θεού, δηλ. το νου του Θεού, τη σκέψη Του, την ευδοκία Του, πριν ακόμη υπάρξουν όλα όσα υπάρχουν, αυτό που θα έβλεπε, θα ήταν ο Ιησούς Χριστός, το Αρνίο το εσφαγμένο. Αυτός είναι ο Λόγος του Θεού.